Genellikle 18 yaş anne-baba ve çocuk arasındaki çatışmanın en fazla olduğu yaştır.

Ancak çoğunlukla 13 ve 14 yaşlar arasındaki süre genç insanın hayatındaki en zorlu 24 aydır.

Bu dönemde, o güne kadar yaşadığı en yoğun sosyal baskılar karşısında, kendine güvensizlik, kendisi ile ilgili şüpheler ve aşağılık duygusu tepe noktasına ulaşır.

Ergenin bir insan olarak değerli olma duygusu büyük oranda arkadaş grubu tarafından kabul edilmesine bağlıdır ve bu da her zaman çok kolay olmayabilir.

Dolayısıyla, çok da önemli olmayabilecek reddedilme sinyalleri ya da alaylar kendisini yetersiz ve başarısız görmeye zaten hazır olan bu gençleri önemli biçimde etkiler.

Okul servisinde bir gün yanına kimsenin oturmaması veya önemli bir olaya davet edilmemek veya dahil olduğu grupta kendisine gülünmesi veya sabah uyandığında alnında birkaç sivilce görmesi ya da beğendiği kız tarafından reddedilmek gibi durumlar genci tahminlerin çok daha ötesinde etkileyebilir.

Bazı kızlar ve erkekler ise tüm ergenlik dönemleri boyunca devamlı bu tür "felaketlere" maruz kalabilir.

Lise yılları çocuğun sağlıklı ruhsal gelişimi açısından son derece kritik yıllardır. Bu kendine güvensizliğin hakim olduğu dönemde kişiliğin zedelenmesi tamir edilemeyecek sonuçlara yol açabilmektedir.

Dolayısıyla bu dönemde hem anne-baba, hem de okul ve öğretmenler çok dikkatli ve özenli davranmalı, lise hayatına sağlıklı ve mutlu çocuklar olarak başlayan öğrencilerin, birkaç sene sonra kırgın, cesaretini yitirmiş, mutsuz ergenlere dönüşmelerini önlemek için ellerinden geleni yapmalıdırlar.

Dr. Ayten Erdoğan
Memorial Hastanesi
Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı
www.aytenerdogan.com