Oğlumun her şeyi istisnalarla başladı hapla hamile kaldım ve şoka girdim çünkü o kadar itinayla koruyordum ki ama Allah nasip etti ne yapalım.

Neyse doktora gittim ve doktor %80 bebeğin düşer çok aşağıda duruyor dedi ilk 3 ay çok dikkat et dedi (yol yürüme, merdiven çıkma,denize girme vs., vs. dedi) ama çok şükür bir şey olmadı...

Derken işten çıktım, sigarayı bıraktım ve kendimi yemeğe vurdum hamileliğim boyunca tam tamına 32 kilo aldım nasıl oldu bilmiyorum ama oldu doymuyordum artık bir yere gittiğimde insanlar masadan kalktı diye kalkıyordum yoksa doyduğumdan değil, hamileliğim boyunca hiç midem bulanmadı hiç istifra etmedim.

Ben normal doğum istiyordum doktorumda normal doğum yapmamı tavsiye ediyordu ama bebeğim ters duruyordu belli bir haftaya kadar dönmezse hazne daraldığı için dönemez dedi ve kontrole gittiğimde artık çok zor ve artık takla atamaz dedi

Ayrıca 8 aya kadar cinsiyeti belli değildi çünkü göstermiyordu bizde kız diye düşündük ve pembe pembe şeyler aldık:)

Kontrole gittiğimde doktorum şaşırdı çünkü takla atmıştı artık ve erkekti her şey normaldi ve beklemeye gelmişti artık sıra...

04.03.2004 bu gün o kadar halsizim ki yattığım yerden kalkamadım ne olduğunu da anlayamadım akşam oldu ve benden bir leke geldi biz apar topar doktora gittik. NST bağladılar doğum başlangıcı dedi ama henüz sancı yok dedi bizde eve geldik sancılar sıklaşınca tekrar gideriz diye anemi aradım, annemle ayrı şehirlerde oturmuyoruz, annem gece otobüse bindi.

05.03.2004 Sabah 10 da annem eve geldi kayınvalidem de bizdeydi ama ben annemi görünce başladım ağlamaya çünkü onu görünce cesaret, korku vs. vs. bütün duyguları aynı anda yaşadım ona sarıldığım gibi başladım ağlamaya...

Yavaş yavaş sancılarım başladı ve bizde saate bakıyoruz kaç saatte bir vuracak diye 3 saat 2 saat 1 saat yarım saat 15 dakika, 10 dakikada bir vurmaya başlayınca hastane ye gittik...

Her şey normaldi ve güzeldi doğum hazırlıklarına başladılar bekliyoruz sancılar vuruyor suni sancıyı da yaptılar, Allah zaman gelmişti... Gelmişti ama her şeyin bu kadar zor olacağını kimse tahmin etmemişti, hastaneye doktoruma ve ebeye duacıyım, Allah razı olsun çok ilgilendiler benimle.

06.03.2004 doğum başladı ama herşey o kadar zordu ki, olmuyordu bir türlü... Doktoruma beni sezaryene alın dedim, artık imkansız bebek haznede bu olmak zorunda dedi ama olmuyordu... Normal doğum süresi 15 dakikaymış ama benimki 2.5 saat sürdü olmuyor, olmuyordu... Annemler dışarıda meraktan çıldırmışlar, 3 kere bayıldım ameliyathaneden vakum bile geldi, son çare olarak en son üçüncü bayılmamda ayılırken duymuş olduğum o kelime beni hayata döndürdü: Doktorum ebeye:

#CC0000#"İŞ SANA KALDI BİRİNDEN BİRİNİ KAYBEDECEĞİZ" DEDİ!

Ben zaten ne olduğumu şaşırdım ve ebe son kez deniyoruz hadi olmak zorunda ben de sana yardım edeceğim dedi, ama ben nasıl dua ediyorum ve ağlıyorum ve o anda hiçbir şeyi düşünmeden son kez dedik ebe merdiven gibi bir şeyin üstüne çıktı ve karnıma bastırdı...

#CC0000#Ve saat 10:45 Ege Merih dünyaya geldi...

Çok şükür doğum gerçekleşti ama o rahatlamayı o acıların hepsinin gitmesi çok farklı bir duygu oğlumun ağlamasını gördüm hemen onu bir örtü gibi bir şeye sarıp bebek odasına getirdiler doğumdan sonra kanamam durmadı ben dikişlere dayanamam beni bayıltın dedim bayılttılar. Narkoz verdi, uyandığımda o kadar rahatlamıştım ki sanki bütün acılar bitmişti...

Hemşireye kaç saattir uyuyorum ben dedim bana "3 dakikadır" dedi çok garip gelmişti sanki saatlerdir uyuyordum o kadar mutluydum ki...

Beni odama getirdiler herkes bana bakıp ağlamaya başladı nedenini anlamadım aynaya bakınca anladım yüzüm kızamık çıkarmış gibi kırmızı benekler vardı zorlanmaktan dudaklarım patlamıştı ve parmaklarım sıktırmaktan yatağın demirleri kesmiş sargı bezi sarılıydı...

Ama acım bitmemişti bir türlü kanamam durmuyordu en son dediler doğumdan sonrada kanamam durmadığı için acele ile dikerken içinde parça kaldı bir daha dikişler çözülecek temizlenecek bir daha dikilecek dediler, inanamadım ama gerçekti... Tekrar doğumhaneye gittik, narkozcuyu bekliyordum gözümün önünde doğum oldu, bir kadın geldi o çatal denen iğren koltuğa yattı 1-2-3 kere ıkındı dördüncüde çocuk oldu. Doktoruma "bu ne" dedim "ben inanamıyorum bu doğum mu şimdi" dedim, "evet normali bu sen anormaliydin" dedi:) Aslında ben değil oğlum istisna...

Artık her şey düzeldi normale dönmüştü ve oğlumu getirdiler dünyanın an tatlı şeyini, canım, yavrumu ona bakıyordum o benim bir parçam o benim oğlum Allaha emanet.

Normal doğum yapanları 6 saatte eve gönderiyorlarmış ben 3 gün kaldım, benim odam iki kişilikti ben doğum yapıp çıkana kadar benim odama 7 kişi geldi, normal doğum yaptı ve gitti...

#CC0000#SENİ ÇOK SEVİYORUM CANIM OĞLUM!..

Serap Yamandır